mijn zoon is een krokodil

De voorbije negen jaar zijn voorbij gestoven op het ritme van de kalenderjaren, met beleidsplannen, jaarverslagen, aanslagjaren en een nieuw pakketje verlofdagen op 1 januari. Vorige week sprong het begin van het jaar plots terug op 1 september. Een magisch moment, die 1ste september, die tegelijk het afsluiten van de zomer en de belofte van een nieuw begin omarmt.
Het was een vreemd gevoel toen ik Mijnheertje Koekepeertje voor het eerst naar de kleuterschool bracht: trots omdat hij al zo groot en flink is, blij omdat hij zelf zo enthousiast is en tegelijk ook een beetje bedrukt omdat het allemaal zo snel gaat. Ik lees dat soort gemengde gevoelens wel meer dezer dagen. Wat nog bijdroeg aan dat vreemde gevoel was het feit dat mijn Mijnheertje in de klas zit bij dezelfde juf als ik, zowat 27 jaar geleden. Een juf die niet ouder lijkt geworden en die nog steeds met veel vuur en liefde middenin het kleutergewoel staat. Het is geruststellend om je kind achter te laten op een plek waar je zelf een blij kind bent geweest.
Terwijl ons Mijnheertje 's middags sliep, glipte zijn peutertijd door mijn vingers en toen hij wakker werd leek hij gegroeid. Als bij toverslag stond daar een echte kleuter. Een dikke ringmap had hij nodig om al die liedjes die hij zou leren en die tekeningen die hij zou maken in te verzamelen. Daar hoorde een krokodil op, want Mijnheertje behoort in een hele zoo vol olifanten, beren en apen tot de klasse der krokodillen. Dus schooide ik een mooi stofje en dubbelzijdige kleefplastiek bij Oma oma en in een wip kroop er een krokodil over de map. Zo is er toch een beetje van mij bij hem daar, terwijl hij verder groter wordt.