smokkelwaar

Bij Spiegelstiksels las ik dat ze dit jaar hard haar best wil doen om de stoffenvoorraad weg te werken. De stoffenvoorraad hier ten huize valt eigenlijk best mee, vind ik: slechts één schap in de Kewox-kast. Maar toch: stof kan beter geen stof liggen vergaren, de kwaliteit wordt er niet beter op met de jaren. Er zitten bovendien lappen stof tussen die gekocht werden toen ik nog zwanger rondwaggelde of baby's wiegde en die tijd ligt al lang achter mij. Die lappen worden stilaan te klein om er nog iets voor de Mijnheertjes uit te knippen. Gelukkig is er nog een klein metekindje en een klein nichtje. Maar die groeien als kool, dus die kleine lappen stof moeten met spoed verknipt worden.

Hoog tijd om te destashen. Ik postte dat ik voorzichtig zou beginnen met 1 weg / 1 nieuw, maar ondertussen zijn er al wat stofjes opgebruikt en heb ik nog geen nieuwe gekocht. Eerlijk is eerlijk: ik doe het vooral omdat ik graag eens zonder schuldgevoel nieuwe stofjes wil kopen. Dus probeer ik momenteel de knip nog wat langer op de portefeuille te houden en met makkelijke projecten die veel stof vragen mijn voorraad in een sneltempo te doen slinken. Zoals u zometeen kan lezen, smokkelde ik onderweg echter een nieuw stofje binnen én snel weer buiten.

Project nummer 1 stond op mijn projectenlijst voor 2014. Nu zijn we al even 2015, dus probeerde ik in de gauwte de laatste items van die lijst te schrappen. Na een miskoop kreeg ik van Oma Nele een lap stevige, felgroene stof met bloemetjes met de boodschap "om kussen of zo mee te maken voor Anna" (die toen nog gewoon Nancy heette). Toen Mijnheer T het lotje van kleine Anna trok bij de familiale kerstcadeautjesloterij, was het voor mij de perfecte gelegenheid om de stof eindelijk te verknippen. Voor alle duidelijkheid, wij vierden pas kerst begin maart.
Er werden drie kussenslopen genaaid volgens het beproefde recept en koos telkens een ander kleurtje paspel. Mama Anna was heimelijk jaloers op zoveel kleur en zachtheid. Dus maakte ik alvast een mental note voor het volgende kerstfeest...

Voor het tweede project smokkelde ik dus een beetje.
De jongens mochten dit weekend samen naar een verjaardagspartijtje van een vriendje op school. De mama van het feestvarkentje kruipt zelf ook geregeld achter de naaimachine, dus een zelfgemaakt cadeautje zou bij zoonlief vast ook wel in goede aarde vallen. Na even poolshoogte te nemen over mogelijke verkleedpartijen en een enthousiaste reactie later, dook ik in het verkleedklerenboek van La Maison Victor. De cape vond ik een tof idee, daar kunnen ze veel kanten mee uit. En daar kruipt veel stof in, ha!
Een paddenstoelenstofje dat hier al jaren ligt en ondertussen niet meteen een project kreeg toegewezen, viste ik uit de stapel. De lap groene stof smokkelde ik van De Stoffenkamer het huis binnen en even later al weer buiten. Het excuus: ik had echt geen lap bijpassende stof die groot genoeg was. Het is een leuk en snel-klaar naaiproject. De Mijnheertjes staan al aan te schuiven om hun eigen exemplaar af te halen.

 

De stand staat op 3 - 1 (out / in).

half-fabrikaten

Het doet me altijd terugdenken aan de lessen Technologische Opvoeding: half-fabrikaten. Maar zo noem ik ze: de reeds geknipte patroondelen uit stof, de half in elkaar gezette naaisels, de breisels waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden en de kledingstukken waar eens iets aan versteld moet worden. Ze verdwijnen samen in een grote mand.
Zo op gezette tijdstippen neem ik mij voor om eerst die mand leeg te werken alvorens ik de schaar zet in alweer een nieuwe lap stof. Dat lukt natuurlijk van geen kanten, dus ben ik al lang blij als er geen nieuwe stukken bijkomen in die mand. En af en toe raakt er ook wel eens iets helemaal af.

Onlangs viste ik de verknipte stofdelen voor een winterrok uit de mand met half-fabrikaten. Eigenlijk nog zo slecht niet, dat ze een beetje 'gerijpt' hadden, want ondertussen heb ik een mooier rok-patroon in mijn patronenmap. Dus legde ik nieuwe patroondelen op de reeds geknipte en knipte hier en daar wat bij.
Voor de binnenband had ik ondertussen ook een geweldig idee: een restje stof van een jurk die mijn grootmoeder heel lang geleden droeg. De stof vind ik eigenlijk afgrijselijk lelijk, maar er zitten zoveel herinneringen aan vast dat ik het nooit over mijn hart kon krijgen om het lapje weg te gooien. En nu draag ik dus een stukje oma met me mee...

mijn plek onder de zon

Misschien zat u vandaag op een terrasje te genieten van de eerste echte beloftevolle lentedag. Misschien zocht u naar het perfecte plekje en nam er meteen een lekkere koffie bij.
Toen ik rond de middag door de binnenstad fietste droomde ik daar ook stilletjes van: een lekkere kop koffie met mijn gezicht in de zon ergens op een leuk terras. Maar ik had beloofd om te helpen bij de jongens op school...

Dus maakte ik pas rond een uur of vier een kop thee en installeerde mij in de laatste stralen op ons eigen terras met een tijdschrift terwijl de jongens nog even buiten speelden. Tot de oudste mij aanbood om mee te komen naar hun speelplek, 'want daar is nog super veel zon, mama, veel meer dan hier'. Dus nam ik mijn kop thee en mijn tijdschrift en vleide mij zo goed en zo kwaad als het kon met mijn rug tegen de remorque en mijn bibs op de kiezeltjes. En ik werd overspoeld door de zon en het geluk. Want daar was mijn plek onder de zon en daar kon geen terras in de binnenstad tegenop...