vrouwentongen

In het tuincentrum kreeg mijn moeder ze in de gaten kreeg en bekeek ze met een meewarige blik:
- Och god, wie we hier hebben: de sanseveria.
Vervolgens bekeek ze ook mij meewarig toen ik er eentje in mijn winkelkarretje zwierde en enthousiast begon te kwelen over de luchtzuiverende kwaliteiten van de sanseveria en haar hipheidsfactor.
Ondertussen prijkt mijn sanseveria op de vensterbank in de keuken alwaar ze zich voorbeeldig van haar taak kwijt:

recykleren | (ver)stoppen #01

Recykleren 3.0, aflevering 1:
tafelkleed > cowboysjaaltje + keukenhanddoeken

Op zoek naar het gepaste stofje voor een cowboysjaaltje, kreeg ik een poosje geleden een oud tafelkleed in handen gestopt door Oma Oma. Na een paar sjaal-exemplaren voor de klas, thuis en als kadootje bleef er nog een ruime lap stof over. Die slingerde eerst nog wat rond, tot ik bedacht dat ik er nog wel een paar theedoeken uit knippen kon.
Na het netjes omzomen, ontdekte ik een zwakke plek in de stof. Die werd snel gestopt en dan verstopt achter een borduurwerkje. Het aftellen gaat heel makkelijk op deze ruitjesstof. Vroeger noemden wij dat vichy, maar met de globalisering van mijn wereld, heet dat tegenwoordig gingham.
Nu heb ik dus twee leuke theedoeken voor in de nieuwe keuken.
Niet in gangnam style, maar gingham style.

spatrand

De muur achter het aanrecht in onze keuken wacht al vier jaar op een spatrand (of backsplash zoals zij dat pleegt te omschrijven). Ik kon er al een stevige bouillon van trekken denk ik, van wat er de afgelopen jaren in het pleisterwerk was gedrongen.

Aan inspiratie geen gebrek:


Aan de tegels van mijn dromen ook niet: prachtig matzwart en kruisvormig. Ik zag ze al hangen. Maar toen ze in de winkel niet meteen de prijslijst vonden, voelde ik de bui al hangen. Het was zo'n beetje als op de lotto spelen: mooie dromen tot de uitslag komt. Toen ze eindelijk de prijslijst hadden gevonden, besloot ik om de spaghettisaus toch nog wat langer tegen het pleisterwerk te laten spetteren.

En toen ontdekten we deze. Ze waren mat en ze waren er in verschillende formaten, dus daar konden we wel wat mee. Met de morele steun van De Schoonbroer en Roger aan mijn zijde werd het een fluitje van een cent om de tegels in het gelid te plaatsen. De eerste tegels gingen tegen de muur op Driekoningen.

Jawel, dat is al een hele poos geleden. Mooi weer, aandachtvragende kinderen en andere afspraken doorkruisten meermaals afwerken van de muur. Maar nu hangen ze er, gevoegd en wel. En ik ben er mateloos trots op!

een stukje oma

Noem het duurzaamheid of zuinigheid, maar in ons nieuwe leven worden de versleten handdoeken niet meteen verbannen naar de lappenmand, maar worden ze deskundig versteld. Alhoewel ik blij ben dat ik als jong meisje niet voorbestemd werd om snit en naad, keukenrecepten en etiquette-regels tot in de perfectie te beheersen, zou ik nu toch graag de techniek van het stoppen onder de knie hebben gehad. Mijn eerste poging - meteen in een onconventionele stervormige stopvorm - vond ik niet al te geslaagd. Misschien baart oefening wel kunst, maar ik wou de handdoeken snel weer in gebruik. Dus diepte ik uit de bak met oude-lappen-voor-allerlei-vieze-klusjes oude keukenhanddoeken van mijn oma op, verknipte ze in rondjes en strooide wat confetti over de gaatjes in mijn handdoeken. Nu heb ik altijd een stukje oma bij de hand in de keuken. Handig, want zij wist wel raad met snit en naad of keukenrecepten en vast ook met etiquette...