experimenteren

Toen we ruim elf jaar geleden ons lapje aardbol claimden bleek de zandgrond uitermate geschikt voor het spontaan ontspruiten van eikels. Nog steeds duiken hier en daar mini-eikenboompjes op, maar die worden tegenwoordig tijdig weggehaald.
Uit de opgeschoten boompjes van toen, selecteerden we de mooiste loten en plantten deze langs de perceelgrens naast een meidoornhaag. De haag is ondoordringbaar geworden en de ranke loten krijgen stilaan het postuur van een echte boom. Tijd om het plan van elf jaar geleden uit te voeren. Toen kwam ik namelijk toevallig het fenomeen knoteiken op het spoor. Dat leek ons ideaal om die vele eiken letterlijk onder de knoet te houden en ons ondertussen regelmatig te voorzien van snoeihout.

Vandaag zette ik de zaag in de zes eiken die bedoeld waren om knoteiken te worden. De top ging er uit. De kleinere takken aan de voet van de kroon blijven staan om in de lente de sapstroom weer op gang te trekken. Volgende winter kan daar 80% van weggesnoeid worden om nieuwe loten in de knot te doen ontstaan.
Het levert voorlopig een wat vreemd zicht op, maar gelukkig ook een mooie voorraad snoeihout dat in de lente gebruikt kan worden voor moestuinklusjes allerhande. Ik zie de erwtjes al klimmen langs hun eikenhouten steunen...

Een dikke maand geleden startte ik een ander experiment, namelijk dat van tuinbonen zaaien in de herfst. En ja hoor, ze steken vol overtuiging hun kopjes boven de grond en gaven geen kik bij de eerste vorst.

#dag40 : kleine verwennerijen

En daar gaan we weer.
Na veertig dagen gewekt worden door de zon op ons gezicht, rollen we uit bed om 6u in de ochtend. In augustus is zelfs de zon nog niet goed wakker op dat uur. Ik vul weer vlijtig brooddozen en drinkflessen. Vervolgens trap ik samen met de jongens de dag in gang.

Bij elke nieuwe start, of het nu Nieuwjaar, 1 september of de eerste werkdag is, probeer ik met kleine dingen die start te vieren. Soms is dat een nieuwe tas voor mezelf of een nieuw schriftje, maar deze keer startte ik met (de traditie van ?) broodbriefjes in de broodtrommels van de jongens.

In een ver en vaag verleden, maakte ik wel eens zoete briefjes bij de lunch van mijn wederhelft. Toen die niet langer huisgemaakte lunches meenam naar het werk, stierf dit initiatief een stille dood. Nu dus een leuke, aanmoedigende of vooruitblikkende boodschap voor de jongens. De jongste kan weliswaar nog niet lezen, maar daar komt binnenkort hopelijk snel verandering in.

Voor mezelf bestond de kleine verwennerij uit het aantrekken van een paar nieuwe schoenen, onlangs gekregen van een schoolmama omdat ze niet meer pasten. Mij gaven ze de laatste restjes vakantiegevoel mee naar het werk.

#dag 3: het leven kan zoveel mooier zijn...

...met propere ruiten.
(Yevgueni)

De zomer kwakkelt een eind weg.
De oudste nestelt zich in de zetel en in zijn strip.
De jongste worstelt tegen de verveling.
En ik wil een half uurtje achter de naaimachine kruipen. Dus ik vul een emmer met zeepsop en duw hem een spons in de handen.
Manlief heeft er ook wel zin in.

En eindelijk snap ik het belang van propere ruiten.

#dag2: le blanc prend des couleurs

Op dag 2 hadden we een verjaardag in te halen. De jarige mocht de taart kiezen. Na een kleine hint van mijnentwege kwam pavlova als winnaar uit de bus. Het is sinds kort mijn favoriete feesttaart: indrukwekkend en poepsimpel om te maken. Het is een perfecte combinatie van krokante zoete merengue, zachte volle slagroom en zurig rood fruit.

De tafel dekte ik zorgvuldig in vijftig tinten wit zodat de koningin onder de taarten voluit kon schitteren. Een echte feesttaart, die pavlova, want kaarsjes worden helemaal overbodig.

Pavlova, dat was toch een beroemde ballerina? Nadat we de taart helemaal opgesmikkeld hadden, keken we dan ook samen nog gezellig naar een aflevering van Dance Academy. Nooit gedacht dat ik met twee zonen in huis nog naar een ballet-serie zou kunnen kijken.

#dag1: woonkamer in zomermodus

Behoudsgezind.
Volgens het woordenboek wordt behoudsgezind gebruikt om mensen aan te duiden die in hun woorden en daden streven naar het behouden van de dingen zoals ze zijn.
Dat is misschien niet meteen het adjectief dat je op mijn hoofd zou plakken, maar het is wel zo. Ik kan absoluut niet tegen verandering.
Als er weer eens veranderingen op til zijn en ik daar nukkig over doe, wordt altijd dezelfde anekdote bovengehaald. Hoe ik er als kind echt niet mee kon leven als mijn zus - waarmee ik de kamer deelde - besloot om onze bedden te verschuiven. Waarom moest dat toch steeds weer anders?

Voor ik er erg in had gaf ik gisteren tijdens het poetsuurtje echter een duwtje aan de tv-kast en versleurde de zetel. Een oefening in verandering.


En alle huisgenoten waren enthousiast over de metamorfose.

Hoe gaat het nog met de kindjes?

Het toeval wil dat ik gisteren een aantal ex-collega's terug zag.
- En hoe gaat het nog met de kindjes?

Ik slikte even bij het woord kindjes. Drie jaar geleden zegde ik met een krop in de keel een mooie vaste baan vaarwel. Toen had ik nog een peuter en een 4-jarige kleuter onder mijn vleugels.
Deze middag rondde ik mijn allerlaatste oudercontact als kleuterouder af. De jongste dendert met een sneltreinvaart richting eerste leerjaar. Toen ik om halfvijf mijn collega uitlegde waarom ik op tijd moest vertrekken vandaag, werd ik er zowaar een beetje emotioneel van. Het is een huizenhoog cliché, maar de kleutertijd van de jongste is voorbij gevlogen. Alweer een tijdperk dat ik stilaan moet afsluiten.

Het lijkt alsof ik gisteren nog mijn baan opzegde en de jongste voor het eerst naar de kleuterklas huppelde op een mooie septemberochtend...

luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

een minnaar in de koelbox

Gemiddeld twee keer per week heb ik vlinders in mijn buik.
Ik ben verliefd.

Ik neem de tijd om mijn geliefde te verzorgen. Koester hem. Voed hem met kleine beetjes meel en water en leg hem te slapen in de koelkast. Als ik hem nodig heb, wek ik hem in de warme keuken. Ik kneed met mijn handen zijn zachte structuur en terwijl hij langzaam groeit wacht ik geduldig af. Tot slot schuif ik hem in een voorverwarmde oven in zijn eigen kom en dek hem toe met een deksel. Als ik een half uur later dat deksel op mag tillen maakt mijn hart telkens weer een sprongetje. Zo mooi, zo bruin, zo warm. Ik ruik er aan, zou er in willen bijten, hem stukjes scheuren en verslinden.



Soms sta ik speciaal vroeg op voor mijn geliefde als hij meemoet naar de schoonouders of kruip ik pas laat in bed omdat hij 's avonds nog moet werken. En nu al maak ik me zorgen over wat er met hem moet gebeuren als ik deze zomer op vakantie ben. Ik kan geen week zonder hem en hij zeker niet zonder mij. Misschien kan hij wel stiekem mee in de koelbox.

een beetje minder geluk

Ons kleinste Mijnheertje is zwaar fan van kookprogramma's. Topfavoriet is Dagelijkse Kost en Jeroen Meus heeft hij omgedoopt tot 'de Monsieur',  een bijnaam om trots op te zijn.
Als er weer eens in een recordtempo avondeten op tafel moet staan en ik liever geen pottenkijkers in de keuken heb, druipt Mijnheerje T altijd beteuterd af. Manlief ziet deze groeiende interesse voor het koken met lede ogen aan. Als hij maar geen kok wordt...

In Dagelijkse Kost staan er regelmatig mensen schaamteloos naar binnen te gapen. Dat was ons kleinste Mijnheertje niet ontgaan. Dus besloten we om deze vakantie de tocht naar Leuven aan te vatten om op z'n minst die keuken eens te gaan bekijken, met of zonder Jeroen erin.
Nu was een treinrit van ruim een uur mij net iets te ver om gewoon naar een mogelijk lege keuken te gaan kijken. Dus ontplooide er zich een Leuven-plan.

Ik vulde het programma aan met een bezoekje aan The Grasshopper. Zo kon ik meteen twee verjaardagskadootjes van mijn lijstje afvinken. Oorspronkelijk zouden we 's middags een worstenbroodje eten bij Würst. Mijnheer O besloot echter een week of twee geleden om geen vlees meer te eten (na het zien van een aflevering van Dagelijkse Kost trouwens, maar dat is een ander verhaal). Mijnheertje T sloot zich de avond voor ons uitstapje aan bij dit standpunt. Het worstenbroodjes-plan werd afgevoerd. Hij at de volgende middag wel zonder scrupules smakelijk een broodje met ham.

De namiddag vulden we met een onschuldig doch geestverruimend bezoek aan Museum M. Zelf was ik tot mijn scha en schande nog nooit verder geraakt dan de inkomhal. Met een speurboekje dwaalden de jongens en ik samen een dik uur door de vaste opstelling. Een echte aanrader dat boekje: bij elke opdracht zette ik de jongens op weg en terwijl ze hun zoektocht afwerkten kreeg ik de tijd om rond te kijken. Zij leerden heel wat bij en ik friste nog eens mijn kunstkennis op.



We gingen tot twee maal toe piepen in de keuken, maar - zoals af te leiden uit de snoet van Mijnheertje T - geen 'Monsieur' te bespeuren. Soms hebben we ook een beetje minder geluk...

klein geluk: een neger

Zaterdagochtend. Mijn zoon en ik liggen samen nog te snoezen in het grote bed. Het is lang geleden. We knuffelen en we babbelen.

- Mama, wat is een neger?

Het begint meteen de flitsen en te knetteren in mijn hoofd. Die strips van Kuifje zijn toch niet zo opvoedkundig. Spontaan begin ik aan een discours over de politieke correctheid van dat woord. Hij knikt begrijpend en zegt dan:

- Maar hoe noem je dan iemand die negen is?

klein geluk: pakjes in de post

Niet dat ik tegenwoordig mijn luie zetel niet meer uitkom, in tegendeel, maar ik bestel tegenwoordig heel wat spullen online. Onder andere omdat ik meestal met de fiets onderweg ben. Na het opladen van boekentassen, fietskleren en boodschappen, heb ik meestal niet veel ruimte meer over. Ook de afstand naar bepaalde winkels is me soms te ver. Neen, dan laat ik ze liever lekker aan huis bezorgen.

Altijd leuk om bij thuiskomst een pakje tegen de voordeur te zien leunen.

Maar nog leuker is het wanneer er tussen de post een echt pakje zit. Zo'n pakje waarvan je geen idee hebt wat er in zit. Zo'n pakje waarvan je de inhoud niet eerst vooraf met je kredietkaart hebt betaald. Zo'n pakje dat iemand speciaal voor jou heeft opgestuurd. Wel, zo'n pakje zat er gisteren tussen de post. Van een lieve dame die mijn blog volgt. Zomaar.

Het pakje op zich was al een cadeautje en een fijne ervaring. Maar wat er in zat, gaf nog meer plezier. Een hele mooie zelfgemaakte blocnote. Erg handig voor mijn boodschappenlijstjes, weekmenu's en ontelbare niet-te-vergeten-notities. Dankjewel @nneke!

klein geluk: tafelbriefjes

Vrijdag / thuisdag. Het huis voor mij alleen. Ik bepaal het ritme van de dag.
Voor ze 's ochtends het huis verlaten, beloof ik aan de jongens om na schooltijd met hen te knutselen. Dus laten ze elk hun boodschappenlijstje voor me achter.

klein geluk #06: vrolijk ontbijt

Pascale predikt: vervang je broodontbijt ’s morgens door een fruitontbijt. Op fruit alleen overleef ik niet, dat kon ik wel voorspellen. Daar moest minstens nog havermout bij. Havermoutpap at ik als kind met lange tanden, maar ik besloot het een tweede kans te geven. In het begin verdoezelde ik de havermout met een scheut ahornsiroop en at ik een stukje pure chocolade als beloning voor het heldhaftig wegwerken van de kom havermout. Na een paar maanden liet ik de siroop achterwege en tenslotte ook het stukje chocolade. Ik had geen camouflage of beloning meer nodig.

Tegenwoordig sta ik 's ochtends fruit te snijden en pitten te strooien over mijn kommetje havermoutpap alvorens de brooddozen te vullen en mijn troepen aan te sporen.

Soms zijn de kleurencombinaties in mijn kommetje bijna te mooi om op te eten. Geef toe, met een bruine boterham kan je dag toch niet even vrolijk beginnen.

klein geluk #04: gespaarde tijd

De kerstvakantie laste een pauze in voor ons groente-, fruit- en broodabonnement. Met al dat feesten, voetjes onder tafel schuiven en restjes verorberen was dat maar goed ook. Dat draaide op zondagavond uiteraard uit op een lege koelkast. De laatste kool, wortelen en aardappelen waren 's middags verdwenen in een hutsepot. Maandag/werkdag en geen tijd om 's avonds nog te stoppen bij de groentenwinkel op weg naar huis, want het is ook voor de kroost meteen een lange eerste schooldag geweest. Lang genoeg.

Op maandagavond moet ik dus toveren: rode kool & een hamburger uit de diepvries, een paar vernukkelde patatjes en een pot appelmoes uit de kelder. Elastiekje lostrekken, pshhht.... en daar open ik potjes tijd. Tijd die ik een poosje geleden op overschot had en die ik zorgvuldig verpakte in diepvriesdoosjes en weckpotten.

Toch even naar de winkel morgen, want ik vind mijn toverstokje niet meer.