Telkens ik mijn spelden bovenhaalde, keek ik eerst een beetje verbaasd naar het halflege doosje en werd er vervolgens aan herinnerd dat er ergens nog heel veel spelden in wat lappen stof zaten.
Toen enkele weken geleden de machinerie der verkiezingspropaganda op gang werd getrokken, startte ik mijn eigen lopende band. Omdat ik stevig met beide voetjes op de grond sta in plaats van ergens in het ijle te zweven, had ik geen boodschap aan die politieke praat. De verleiding om 's avonds na gedane arbeid in de zetel te ploffen verdween als sneeuw voor de zon. Telkens het startsein voor een volgend moddergevecht werd gegeven, knipte ik de naaimachine aan. Telkens de discussies hoger oplaaiden, duwde ik wat harder op de pedaal of liet mijn strijkijzer luidruchtig stoom afblazen.
En zo rolde er weer het een en ander van de band...
De verfrommelde rokdelen werden opgediept uit de lappenmand, de plooien gladgestreken en alle delen werden vakkundig aan elkaar gestikt. Het binnenbeleg knipte ik uit de allerlaatste snippers van een zonenhemd.
Het rokje lag al twee jaar te wachten, dus daar kunnen nog wel een paar weken bij. Ik bewaar het nog even voor een lentefeestje. Daarna mag het mee op de fiets, want mijn witte fietskuiten hunkeren naar zon en het aantal fietsvriendelijke rokjes in mijn garderobe is eerder beperkt.
