geborgen

Tijdens het zomers verlof onderging de berging een metamorfose: driekwart ging van snelbouwmuren naar smetteloos wit. Daarna ging het maar stapsgewijs vooruit met versnipperde avonden waarop er snel nog een laagje verf werd gelegd op de resterende muur, de deuren en de kapstok. Maar ook aan een slakkengangetje haal je uiteindelijk de eindmeet. Met hulp van zijn Broer timmerde ManLief een kassement rond de verzameling waterbuizen en schilderde ik eindelijk het resterende kwart helder olijfgroen (of hoe dat kleur groen ook mag heten). Tussen ons gezegd en gezwegen, 't is dat kleur groen uit mijn kleurenpallet waarin ik er het beste uitzie. Voortaan schitter ik dus alvast in de berging.

Zoveel werk voor een berging, denkt u nu vast.

De afgelopen twee jaar in ons nieuwe huis heeft ons echter geleerd dat wij de voordeur enkel gebruiken voor hooggeplaatst bezoek, zoals daar zijn de Buren, de Vrienden en de (Schoon)Ouders of voor minder hooggeplaatst bezoek, zoals de Verkoper, de Postbode of de Nieuwsgierige Bouwlustigen-die-geïnteresseerd-zijn-in-de-bakstenen-van-ons-huis-en-de-kleur-van-de-voeg-die-we-gebruikt-hebben. Zelf bezigen we de garagepoort of de achterdeur. Bijgevolg is de berging - die het sas vormt tussen de garage en de keuken - zo'n beetje onze privéhal geworden. Om te vermijden dat we 's ochtends onze jas uit de bak met oud papier moeten vissen en de boekentassen van tussen de voorraad confituur of de flessen melk, hebben we het een klein beetje gereorganiseerd.
En nu is het min of meer af: Van links naar rechts: door mij gebreide sjaal voor ManLief, door Nonna gehaakte sjaal voor mij, door Oma Nele gebreide sjaal voor Mijnheertje Koekepeertje en tenslotte een door mij gebreide sjaal voor Mijnheertje Woelwater.

PS 't is bleu velvet met een zwarte voeg

sjaal met pit

Oma Nele las het blogbericht en maakte haar keuze uit de voorgestelde modellen. Na mijn eerste ervaring met overzeese garens, besloot ik opnieuw vanuit mijn luie zetel wol te kiezen en te bestellen. Natuurlijk is het fijner om eerst eens aan alle wolletjes te voelen voor je je keuze maakt, maar wegens nog steeds te weinig uren in een dag, geraak ik tegenwoordig niet meer in een wolwinkel. Vorige week vond ik een klein pakje achter (!) de brievenbus. De postbodes van dienst laten postpakjes op verwachte (in de brievenbus gepropt of aan de voordeur onder het afdakje gezet) of onverwachte (op de vensterbank aan de achterdeur) plaatsen achter. Maar op de grond verscholen in het welig tierende onkruid tussen de brievenbus en de haag, dat vind ik toch niet zo’n evidente plek. Gelukkig heb ik een waakzaam oog en speurde ik al een paar dagen naar een pakje en viel mijn oog op een vuil-plastiek-zakje-dat-tussen-de-haag-was-gewaaid-en-dat-ik-in-de-vuilbak-wilde-gooien, maar wat bij het naderen mijn overzeese postpakje bleek te zijn. Na het open maken vond ik drie superzachte strengen wol. De eerste centimeters staan al op de pennen.

mijn zoon is een krokodil

De voorbije negen jaar zijn voorbij gestoven op het ritme van de kalenderjaren, met beleidsplannen, jaarverslagen, aanslagjaren en een nieuw pakketje verlofdagen op 1 januari. Vorige week sprong het begin van het jaar plots terug op 1 september. Een magisch moment, die 1ste september, die tegelijk het afsluiten van de zomer en de belofte van een nieuw begin omarmt.
Het was een vreemd gevoel toen ik Mijnheertje Koekepeertje voor het eerst naar de kleuterschool bracht: trots omdat hij al zo groot en flink is, blij omdat hij zelf zo enthousiast is en tegelijk ook een beetje bedrukt omdat het allemaal zo snel gaat. Ik lees dat soort gemengde gevoelens wel meer dezer dagen. Wat nog bijdroeg aan dat vreemde gevoel was het feit dat mijn Mijnheertje in de klas zit bij dezelfde juf als ik, zowat 27 jaar geleden. Een juf die niet ouder lijkt geworden en die nog steeds met veel vuur en liefde middenin het kleutergewoel staat. Het is geruststellend om je kind achter te laten op een plek waar je zelf een blij kind bent geweest.
Terwijl ons Mijnheertje 's middags sliep, glipte zijn peutertijd door mijn vingers en toen hij wakker werd leek hij gegroeid. Als bij toverslag stond daar een echte kleuter. Een dikke ringmap had hij nodig om al die liedjes die hij zou leren en die tekeningen die hij zou maken in te verzamelen. Daar hoorde een krokodil op, want Mijnheertje behoort in een hele zoo vol olifanten, beren en apen tot de klasse der krokodillen. Dus schooide ik een mooi stofje en dubbelzijdige kleefplastiek bij Oma oma en in een wip kroop er een krokodil over de map. Zo is er toch een beetje van mij bij hem daar, terwijl hij verder groter wordt.