Oscar

Bij het open maken van de saaie bruine kartonnen postdoos spatten de kleurtjes er bijna uit. De zachte  wolletjes zijn aangekomen!

Voor wie ook een Oscar wil breien wil ik wel eens een theekransje organiseren...

Ninja!

In lang vervlogen tijden, toen ik nog zowat dagelijks treinde, zette ik mijn mede-treindames aan tot huisvlijt. Eentje was na het kleine duwtje helemaal gelanceerd en breit en naait er sindsdien vrolijk op los.
Ex-collega en vriendin i. heeft nog af en toe een duwtje nodig. Maar dat vind ik helemaal niet erg. We besteden de kinderen dan even uit aan onze wederhelften en kunnen weer eens bijpraten terwijl er ook nog nuttige werken worden verricht.

Deze keer had i. haar zinnen gezet op een zelfgemaakt hemd voor haar lentefeestvierende zoon. Omdat we beiden Homemade mini couture kado gekregen hadden en de Theo op dat moment nog niet beschikbaar was, startten we in de kerstvakantie met het uittekenen van het patroon en het knippen van de stof voor het Gingerbread hemd.
Ik wil er heel kort over zijn: ik denk dat Homemade mini couture nooit meer uit de kast komt. Op het einde lag er zeker en vast een mooi hemdje, maar de werkbeschrijving is erg summier en de graad van afwerking vind ik nogal minnetjes.
Omdat i. een pietje precies is, raakte haar hemd pas onlangs af. Mijn Gingerbread versie vond in januari reeds zijn weg naar een jarig vriendje van de Mijnheertjes.

De huisvlijtcoaching van vriendin i. wordt altijd betaald in natura: een lekkere lunch ten huize i., een potje zelfgemaakte confituur of een lapje stof. Deze keer kreeg ik de rest van de ninja-stof die i. gebruikt had voor haar hemd. I. en ik waren het er immers over eens dat een compleet ninja-ensemble te veel van het goede zou zijn.
Het was even zoeken naar een geschikt patroon, maar ik kreeg er nog net een short uit voor Mijnheer O. Een short met diepe zakken voor steentjes, touwtjes, briefjes, takjes,....



astronautenstof: De Stoffenkamer
ninja-stof: De Stoffenkamer
patroon ninja-short: Knippie 2011/n° 3

paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer

één boek per dag

Het zou een doktersvoorschrift kunnen zijn voor het overleven van een lang weekend: één boek per dag. Vrijdagavond kreeg ik na school(feest)tijd een stapeltje handwerkboeken mee van een schoolmama en kon ik het superlange weekend (vier dagen) lekker bladeren en mijn naaiverlanglijstje bijwerken.



Wat ik zeker noteerde was een hele reeks tassen uit Mijn tas, waar clutch Tilly bovenaan de ranglijst werd geplaatst. In de lente-editie 2014 van La Maison Victor viel ik voor de jongenstrui Oscar en bestelde prompt het garen bij Wolshop Grensstreek. Ik sta alvast op wacht bij de brievenbus...

...en eentje voor de zon!

Vandaag viel het water met bakken uit de hemel. Voor één keer sloeg ik het aanbod van een lift naar school dan ook niet af en leende ik deze middag de ouderlijke wagen voor het wegbrengen van Mijnheer O naar de yogales. Het kleinste Mijnheertje en ik genoten voor een keertje ook niet van ons uurtje samen op de speeltuin, maar profiteerden ervan om met de auto een paar boodschappen te doen. We trakteerden ons allebei op een paar nieuwe sandalen in het vooruitzicht van zomers weer dit weekend.
Omdat ik jullie niet op een paar sandalen kan trakteren, laat ik jullie meegenieten van het zonnehoedje dat van de band rolde.



Het zonnehoedje in kwestie stond al een poosje op mijn naai-verlanglijstje, maar het is niet echt een model waar ik mijn kleuterzonen in zie rondlopen. Dus toen vriendin C. een frêle meisje op de wereld zette, had ik het perfecte excuus.
Met het zonengeweld hier in huis, bleken meisjesstoffen ver te zoeken in mijn voorraad. Een geweldig excuus om nog eens een nieuw stofje uit te zoeken bij De Stoffenkamer.
Fleurs des îles van Petit Pan voor Fleur, passender kon ik het niet vinden.
Petit Pan heeft ook biaislint van hun stofjes, maar deze kon ik niet meteen vinden in het aanbod. Dus leende ik de biaislintmaker uit de alaambak van Oma Oma. Super eenvoudig is dat, zo zelf biaislint maken, maar het verbruikt wel wat stof door het schuin knippen. Toch maakt het bijpassende biaislint het mutsje helemaal af.



Even, heel even maar, vond ik het een ietsiepietsie jammer dan ik nooit een dochter heb gehad. Maar met een nichtje & deze meisjesbaby erbij, kan ik af en toe eens iets frullerigs maken als de nood te hoog wordt...