paardengek

Ja, ik kan het mij nog vaag herinneren, dat ik als meisje paardengek was. Het beperkte zich echter tot het verslinden van boeken die zich afspeelden op een manage, waarbij zieke paarden en jaloerse vriendinnetjes doorgaans de hoofdrol speelden.
Die paardengekte groeide er vanzelf uit, samen met de Barbie-gekte geloof ik. En tot op heden zat ik nog nooit op een paard.

De tijden veranderen, maar toch niet zo heel fel blijkbaar.
Vandaag waren we te gast bij een nichtje van de Mijnheertjes dat haar lentefeest vierde. Terwijl ik een poosje geleden mijn feestoutfit afwerkte, polste ik alvast bij de mama van het feestvarken wat meisjes van zes zoal fijn vinden dezer dagen. Ik ben daar namelijk niet zo in thuis, want er werden mij - zoals u weet - twee jongens in de schoot geworpen. Ridders, auto's, kranen, graafmachines, politie- en brandweermannen zwaaien hier thuis de plak. Mama feestvarken leverde mij een mooi verlanglijstje, waar naast Barbie (!) en Lego Friends onder meer ook 'paarden' op stond.

Daar mijn motto Tijd als grondstof is, probeer ik altijd onder de een of andere vorm tijd cadeau te geven. Na het doornemen van het verlanglijstje begonnen de radertjes hierboven te draaien, mijn vingers speurden als vanzelf het net af op zoek naar paardenstofjes. Eerst was ik niet echt wild te krijgen van wat ik zag passeren. Die prints met levensechte paarden vond ik ronduit afgrijselijk. Een meisje van bijna negen verzekerde me dat het super coole stof was, dus bestelde ik bij Koekepeertje een halve meter.

Daar ga ik eens supersnel een rimpelrokje van maken, zo dacht ik. Maar ik ben geen madam van snelle rimpelrokjes, dat had ik vooraf moeten weten.
Dus knipte ik de zelfkanten er af, bepaalde de uiteindelijke taillebreedte en rekende vervolgens zorgvuldig uit waar er stolpplooitjes moesten komen. Al speldend, rijgend en stikkend vond ik de stof steeds mooier.



En met het gouden biaislint als zoompje begon ik het bijna jammer te vinden dat ik het niet een paar maten groter had gemaakt...


paardenstof: Koekepeertje

rits, knopen en biaislint: De Stoffenkamer