De leuke voornemens zijn zo’n beetje Amélie Poulain-achtig: zo verstopte ik onlangs voor mijn collega’s paaseieren op kantoor. Niet dat we collectief met een paasmandje op onze knieën onder ons bureau zaten te zoeken, maar ’t was weer een keertje iets anders.
De creatieve voornemens waren een beetje serieuzer: beurtelings iets afwerken dat al lang verknipt of half gestikt ligt te verstoffen en vervolgens iets nieuws uitproberen. Het had vooral tot doel de goed gevulde mand met halfafgewerkte producten leeg te krijgen zonder de moed erbij te verliezen. Zo werd de machine der creativiteit aangezwengeld.
Het begon al met wat sjoemelen: eerst iets nieuws uitproberen. Maar het was pure overmacht: er moesten nog wat late kerstkadootjes gemaakt worden. Ik gebruikte wel stofjes uit mijn voorraad, dus dat maakte het weer een beetje goed.
De handen gingen jeuken en ik kon mijn kinderen niet snel genoeg in bed en Manlief niet snel genoeg in de zetel voor de televisie krijgen. Warme maaltijden schoten erbij in, water en brood waren meer dan goed genoeg ter ondersteuning van mijn harde labeur. Ik sleurde mijn stikmachine naar de behaaglijk warme woonkamer (alwaar de kachel vrolijk knetterde) en draaide iedere avond een paar uurtjes intensief door. Er rolde ruimschoots op tijd een Boleo vanonder het stikvoetje voor Tante E, wiens naam ik had geloot.
Toen de eerste Boleo klaar was en vol trots getoond werd, polste Manlief of ik zijn kadootje voor Tante E (een andere E welteverstaan) ook niet wilde verzorgen. Ik had er zo'n plezier in gehad dat ik er best nog eentje wilde maken. Er werd een nieuw stofje uit de voorraad gekozen en nog wat langer op water en brood geleefd.
De Boleo’s werden intussen afgeleverd aan de Tantes die er blijkbaar content mee waren:
Maar nu vraag ik me af: wat zou ik in ruil voor mijn noeste arbeid vragen aan Manlief? Want zeg nu zelf, zo'n handgemaakte Boleo, dat is toch onbetaalbaar?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten