Ik maakte nog maar eens een hemdje. Eentje met korte mouwen, want we blijven geloven in de lente. Mijnheer O is grote fan van hemden, want die hoeven niet over je hoofd bij het aankleden. Mijnheer O heeft namelijk een erg groot hoofd, daar is hij mee geboren. Dat kan ik mijn nog levendig herinneren. En dus hebben de meeste t-shirts, al rekken ze nog zo hard mee, een te klein gat om zijn hoofd door te steken zonder dat zijn oren er ondertussen afgerukt worden. Geef hem dus liever een hemd.Er ligt nog een stapeltje hemdenstofjes te wachten, maar eerst oefende ik voor alle zekerheid nog eens op een lapje van iets mindere kwaliteit. Het lapje kreeg ik ooit van mijn zus "om een hemdje voor de zonen uit te maken". Maar de zonen groeien en het lapje groeit niet mee, dus kreeg ik er niet meer alle patroondelen uit. Ik ben nochtans een kei in het zuinig knippen. De binnenstaander en de binnenste rugpas werden dan maar uit rest van een ander stofje geknipt. Het is niet helemaal een geslaagde combinatie van de prints, maar soms moet het vooruit gaan en mijn stofvoorraad is niet zo geweldig uitgebreid. Die beperkt zich meerbepaald tot één stapeltje netjes gevouwen lappen. Voor elke nieuwe aankoop moet er eerst een lapje buiten (lees: verwerkt).
Bij elk nieuw hemd is de afwerking weer net iets preciezer. Deze keer ontdekte ik hoe ik de draadjes netjes kon instoppen, want dat is een fase in het naaien die je meestal niet in handleidingen terugvindt. Hoe doet u dat eigenlijk?
Maar er sluipt ook altijd een foutje in. Deze keer zit de imperfectie in de sluiting: ik maakte de knoopsgaten in de verkeerde bies.
De hemdjes-sew-along van mamasha was nog steeds goud waard...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten