vaar wel

Vaak hoor ik verzuchtingen over de haat-liefde-verhouding die mensen hebben met facebook. Sinds kort maakt facebook mij er regelmatig op attent dat ik een herinnering heb om op terug te kijken. Dat gaat dan over een post van exact x aantal jaar terug. En eigenlijk vind ik dat fijn. Soms moet ik even nadenken bij mijn cryptische posts, maar meestal komt er snel een glimlach tevoorschijn.



Soms komen er ook reacties en berichten naar voren die je kan nalezen. Wat doet het vreemd om daartussen woorden te lezen van iemand die er al een poosje niet meer is. Met kleine opgewekte brokjes tekst is ze af en toe weer aanwezig in mijn leven. Woorden geschreven tijdens haar laatste strijd. Banale woorden die mij plots heel dierbaar zijn.
En als zalf op de wonde klonk vandaag in de middeleeuwse abdijrefter op mijn werk het lied dat mij altijd aan haar zal doen denken. Vaar wel, Katrien.