Ook al heb ik al twee keer zelf mijn ontslag gegeven, toch was het nooit met slaande deuren, in tegendeel. Tien jaar geleden kon ik als pas afgestudeerde meteen aan de slag, sowieso iets om dankbaar voor te zijn. Toen ik er na een paar maanden vertrok, had ik ook nog een paar goede vrienden bijgemaakt. Even later hield ik er door relatiebemiddeling van een ex-collega bovendien mijn echtgenoot-to-be aan over. Mijn eerste werkervaring was dus in veel opzichten een succes ;-)
Op werkplek nummer twee bleef ik wat langer hangen. Mijn collega's zagen me verpoppen van single tot echtgenote en van echtgenote tot moeder.
Ik bleef er lang genoeg om heel wat collega's te zien komen en gaan.
Lang genoeg om lief en leed te delen.
Lang genoeg om mensen beter te leren kennen. Zo heb ik nu onder andere een vriendin die af en toe medeplichtig wil zijn aan huisvlijtcriminaliteiten.
En afgelopen woensdag sprong - zowat een jaar na vertrek - een ex-collega binnen om eens bij te praten. Ze kent mijn zwaktes en gaf me een prachtige lap Afrikaanse stof cadeau. De jongens dartelden door het gesprek heen, zoals jonge veulens dat kunnen. Die paar uurtjes waren veel te kort om dat voorbije jaar in te vertellen, maar ik nodig ze nog wel eens uit.
Voor een vers kopje thee, met vrolijke Afrikaanse kussen op mijn nieuwe tuinstoelen...
XXX niets zo goed als ex-collega's :-)
BeantwoordenVerwijderenZalig, mensen die je lang niet ziet, maar na een kwartiertje lijkt het of je ze nog steeds zo goed kent. Uit het oog, uit het hart, niets is minder waar. k heb zo ook een ex-collega, die voor mij zoveel betekend. We zien elkaar veel te weinig, maar telkens besef ik weer dat hij diep in mijn hart zit en er nooit zal uitgaan.
BeantwoordenVerwijderen