Als u dat niet ziet, dan is dat omdat ik een slechte foto heb gemaakt en niet omdat het niet zo is. Ik hoor het mij nog zeggen tegen Oma oma: "Goh, die stof ziet er bijna hetzelfde uit aan de binnen- en de buitenkant. Ik zal extra moeten opletten".
Vervolgens maak ik het mij gemakkelijk en begin ik 's avonds doodmoe in het halfduister nog met het vaststikken van de pas. De westernpas, waar ik prachtige scherpe hoeken in maakte en de naden bijknipte tot tegen het stiksel zodat alles mooi zou meegeven. Voldaan kroop ik onder de lakens. Ik gaf vast licht in het donker, zo glimmen van trots deed ik over het resultaat.
De volgende middag stikte ik bij klaarlichte dag de mouwtjes in. Pas bij het doorstikken van de naden, vond ik dat er precies iets scheelde met de uiltjes op het achterpand.
Ik had een driftbui kunnen krijgen (ons kleinste Mijnheertje heeft dat namelijk van geen vreemden), het hemdje verfrommelen of mijn speldendoosje door de kamer keilen, maar ik bleef stoïcijns, tornde zorgvuldig alle stiksels los tot ik weer lossen onderdelen had en begon doodkalm van vooraf aan. Met het achterpand deze keer met de goede kant naar buiten.
Hoe het komt dat ik geen driftbui kreeg? Manlief was niet in de buurt en de zonen deden wat ze moesten doen, een middagdutje zodat mama rustig kon naaien. En zo zonder publiek is een driftbui een beetje belachelijk, vindt u niet?
:) ik krijg spontaan déja-vu's.
BeantwoordenVerwijderen