Het was zo'n ochtend waarop de oudste met alle mogelijke ledematen verkeerd uit bed was gestapt en ik hem boos en verongelijkt achterliet op school. Dat doet toch altijd een beetje pijn aan een moederhart. Die pijn werd snel verzacht door een kop koffie én een babbel.
De laatste restjes boosheid ebden weg tijdens een efficient rondje boodschappen doen en samen met de aansterkende septemberzon kreeg ik weer zin in mijn oorspronkelijk plan: de jongens 's middags oppikken aan school en naar zee rijden.
Gelukkig was ook het humeur van de oudste intussen helemaal opgeklaard en reden we na een snelle boterham naar de rand van ons land, waar "de zee tot op het strand komt!". Ze renden, groeven en aten ijsjes met zand. En ik lag bijna twee uur lang op mijn rug te genieten van de zon, de wolken en hun stemmen. Een leven om jaloers op te zijn...
Heerlijk zó vlakbij zee te wonen ! En vooral niet zitten met heertjes die verkeerd het bed uit stappen !! @
BeantwoordenVerwijderen