groen is gras, groen is gras...

Hier ten huize is er geen gazon. Er is wel gras, gras dat overigens netjes gekortwiekt wordt van zodra het te lang wordt. Maar geen gazon zo strak als een biljartlaken. De mollen hebben vrij spel en daar maken ze dankbaar gebruik van.
Naar mijn zin hebben we zelfs te veel gras, maar daar komt langzaam verandering in, met een wilde border bijvoorbeeld.

Maar wij hebben dus geen gazon, daar ging het over. Daarom kunnen wij in de herfst ongestoord de gevallen bladeren laten liggen en niet als een gek met elektrisch aangedreven wind de bladeren in hopen bij elkaar te blazen. Ik hark wel eens een hoopje bij elkaar tot ik lamme armen heb: een extraatje om door de compost te mengen. De rest wordt aan zijn lot overgelaten en uitgeleverd aan de wetten der natuur.

En zo laten wij ook wekenlang snoeihout slingeren op het gras, van de ene vakantie tot aan de volgende. Nu pas stapelde ik een voorraadje brandhout voor de volgende barre winter.