stress, want de volgende dag moest er onder de kerstboom iets liggen wat op het potlodenzakske van Mme Zsazsa moest lijken. Gelukkig geeft ze er een geweldige handleiding bij en dus haalde ik voor het eerst sinds maanden mijn naaimachine weer boven, zette de strijkplank uit en viste mijn naaidoos uit een verhuisdoos. Manlief was het huis uit, Mijnheertje Koekepeertje lag braaf te slapen en dus had ik het rijk voor mij alleen. Een kopje thee erbij en aan de slag! En toen bleek mijn spoelhuisje verdwenen. Foetsie. De verhuisdoos met naaispullen dan maar naar beneden gehaald, vervolgens alle doosjes met knopen en lintjes en andere prullaria omgekieperd op het tapijt en op mijn knieën zoeken naar een spoelhuisje. Natuurlijk was er nergens een spoelhuisje te bespeuren. Ik werd stilaan wanhopig tot ik plots een helder moment kreeg: misschien is het spoelhuisje tijdens de verhuis los geraakt en ligt het nu ergens in de bak onder mijn naaimachine. Hoera, driewerf hoera! In een donker hoekje zat mijn spoelhuisje klem tussen het stof. Ze werd schoongeblazen en lief toegesproken en deed de hele avond flink haar best. Om middernacht had ik dan ook dit:
als ik nieuwe potloden zie is de verleiding altijd groot om een potlodenrol te maken, maar met mijn kinderen...
BeantwoordenVerwijderenoh yes, happyrainydays!!! dankje voor de link!
BeantwoordenVerwijderenAltijd leuk he die potlodenrol. Schoon exemplaar!
BeantwoordenVerwijderen