kind

De laatste tijd worstel ik soms met mijn oudste Mijnheertje, maar hij worstelt nog meer met zichzelf. Toen ik onlangs het gedicht Kind tegenkwam bij Lentezoet was het alsof ik het zelf had geschreven: zo herkenbaar.
Ik wou het hem ook laten lezen en zocht naar een geschikt moment. Vrijdag, aan de vooravond van een beloftevolle vakantie stopte ik het hem toe. Ik zag hoe hij las, mijn pientere zoon. Pienter genoeg om de tekst te doorgronden, te begrijpen dat hij in een spiegel keek. Zo pienter zelfs, dat hij er tranen van in zijn ogen kreeg. Net zoals ik, toen ik het voor de eerste keer las. We zeiden niets, maar begrepen elkaar met de woorden van iemand anders.