wilde borders getemd

Wij erfden een overwoekerde tuin en dus zijn we zeven jaar na aankoop en drie jaar na de verhuis nog steeds bezig met ontginnen en temmen van de wildernis. Vorige winter waren de meer dan manshoge hulst, liguster- en taxushagen aan de beurt. Het snoeisel was een warboel: geen stammetje recht en dik genoeg om het te verzagen. Ik opperde het idee om het gewoon in een rij te schikken en te laten overgroeien. Een lekker wild bordertje, zo had ik het in mijn hoofd. Een fijne schuilplek voor allerlei diertjes en vol met wilde bloemen. Het draaide even anders uit. O ja, er bloeiden wilgenroosjes en kattenstaarten, maar vooral de wilde braamscheuten leken het naar hun zin te hebben. En er woonden vast allerlei diertjes, maar dan vooral naaktslakken die zich overdag schuilhielden om daarna uit te rukken voor nachtelijke aanvallen op de nabijgelegen moestuin.













Op de laatste mooie vakantiedagen ging ik - onder het alziende oog van Mijnheer O - aan de slag met de zeis. Verwonderd bekeek hij mijn prehistorisch wapen waarmee ik de taaie stengels en braamscheuten te lijf ging. Met vaders tuinhok vol motorisch alaam leek die moeder toch ineens een beetje bizar, zo rondzwaaiend met die zeis. Er volgde een uiteenzetting over de bijzondere handigheid der zeisen, de soorten zeisen en over hoe ze voor de uitvinding van die lawaaierige motorbendes het graan oogsten. Ik onderwees hem ook over de Nuttige Dieren terwijl we pissebedden, roste mieren en hooiwagens bekeken op een vermolmd stuk hout.
Van het opgeviste snoeihout maakte ik een mooi stapeltje en morgen stoken we met de jongens een vreugdevuurtje in de vuurschaal om het einde van de vakantie te vieren.