Hier ben ik weer.

Een poosje geleden begon ik hevig te verlangen naar de tijd waarin we nog puur voor het plezier blogden. Niet om volgers mee te paaien of likes te verzamelen en aan de hand van je populariteit de kwaliteit van je leven af te meten. Zonder verborgen agenda’s of commerciële bijbedoelingen. Zonder ruis van advertenties, algoritmes en gesponsorde posts. Gewoon schrijven, delen en lezen, omdat het kon. Omdat het leuk was.

We gaven onszelf namen als vermiljoen, meisjesmama, polkadotjes of les quatre mères. Onze blogs waren een mozaïek van het dagelijkse leven: recepten, naaipatronen, handige tips voor het leven met baby’s en kleuters,… Er kwam niet eerst een pop-up met ‘Laat je e-mailadres achter en ontvang dit exclusieve recept’. Je kon het gewoon lezen. Je abonneerde je op de feed van wie je wilde volgen en een paar keer per week las je hun nieuwste schrijfsels. Je werd niet plots onvindbaar wanneer je een paar weken niets schreef omdat je je handen vol had aan het leven zelf.

Naar die tijd keek ik met heimwee terug.

En soms kan dat: terugkeren in de tijd, het stof eraf blazen en weer beginnen. Niet omdat het moet, maar puur voor het plezier.

Je bent (opnieuw) welkom!

ik ga op reis en ik neem mee #01 : reisdagboek

En route!

Nu de jongens wat groter zijn, proberen we de lange autorit richting zuiden met zo min mogelijk tussenstops af te werken. Manlief en ik wisselen elkaar af bij het chaufferen zodat we de nodige rij- en rusttijden respecteren. We stoppen eigenlijk alleen nog voor een dringende plaspauze of een even dringende koffie.
Het kilometervreten wordt voor de kinderen iedereen verzacht door de luisterverhalen van Het Geluidshuis. Hoe meer onze collectie aangroeit, hoe verder we in principe zouden kunnen rijden.
Om de lange reis toch enigszins behapbaar te maken splits ik ze meestal op in brokken van zo'n 100km/1u rijden. Vooraf kijk ik op de kaart welke grote steden er min of meer langs de route liggen en dan maak ik in het vakantieschrift van de jongens een pagina met een welbepaalde opdracht bij een stad die we op 100/200/...km passeren. Als beloning is er dan een stukje fruit, een snoepje, een koekje, een klein speelgoedje, stickertjes om te plakken, een swingend meezingliedje,...
Zo gaat het goed, zo gaat het beter, alweer 100 kilometer.













Hoe ga je te werk?
1. Neem een schrift met een stevige kaft en blanco pagina's en eventueel een elastiek eromheen. Zo kunnen de kinderen makkelijk tekenen en hou je ze mooi gesloten. Je kan natuurlijk ook met losse bladen werken die je vastknijpt op een plankje. Later kan je die nog samenbinden of in een map opbergen.
2. Stippel je reis/rij-route uit.
3. Kijk welke steden er (bijna) op de route liggen na 100 km / 200 km /...
4. Google wat weetjes over die steden en bedenk een opdracht.
5. Teken de opdracht uit in het vakantieboek.
6. Vergeet de vakantieboeken niet mee te nemen! Neem ook een tekenpotlood en wat kleurpotloden mee.

tip: Je kan ook een kaartje in het boek kleven waarop de route staat aangegeven en nummertjes aanduiden waar ze een bepaalde opdracht mogen uitvoeren.

Voorbeelden van opdrachten:

Algemene opdrachten
- teken de omtrek van een vlag (en eventueel ook al het patroon) van het land waar je op reis gaat en laat de kinderen de vlag correct inkleuren
- hoe zeg je in het frans/engels/... : schrijf 3 woorden/uitdrukkingen op om onderweg in te oefenen (smakelijk, dankjewel, het is mooi weer,..)
- teken 5 verkeersborden over die je onderweg tegenkomt
- zing een frans/engels/... liedje

Voorbeelden voor Franse steden

• Parijs: de Eiffeltoren, what else? Geef ze een kleurplaat van de Eiffeltoren en vertel er ook nog wat straffe weetjes bij. Voorbeelden: Welke kleuren heeft de Eiffeltoren gehad? Hoe lang duurt het om te voet naar boven te klimmen? Hoeveel verf is er nodig om de toren de schilderen?
• Reims: Hier werden vroeger de koningen van Frankrijk gekroond. Teken alvast een troon en laat de kinderen er een koning op tekenen met een kroon op zijn hoofd.
• Orleans: vertel de kinderen het verhaal van Jeanne d'Arc. Dat heb ik ooit eens gedaan en dat is de jongens blijkbaar zo goed bevallen dat ze er steeds weer om vragen als we onderweg zijn, ook als we helemaal niet langs Orleans passeren ;-)

tip: je kan het verhaal eventueel ook vooraf inlezen, dan hoef je in de auto niet meer te vertellen
tip: haal je inspiratie op wikikids als je niet meer helemaal weet het allemaal in elkaar zat

• Limoges: bekend om zijn porselein. Teken de omtrek van wat serviesgoed en laat de kinderen het versieren met eigen verzonnen motiefjes.

dagelijkse opdrachtjes
Eenmaal ter plaatse kan je ook elke dag een pagina opmaken om een soort van vakantiedagboek bij te houden met bv.
- de datum uiteraard
- het weer / de temperatuur
- maak een tekening van het uitzicht uit je slaapkamerraam
- wat hebben we gegeten?
- dit vond ik vandaag leuk/niet leuk
- pluk een bloemetje, droog het tussen een boek en kleef het later op
- stuur vandaag een kaartje naar iemand die je leuk vindt
- teken met behulp van een potlood (of waskrijtje, maar dat wil al eens smelten in warme oorden) een reliëf over, bv. schors, riooldeksel,...
- schilder leuke voorwerpen op stenen die je gevonden hebt en maak er vertelstenen van
- maak vandaag alleen foto's van blauwe/gele/groene/... dingen die je tegenkomt
- leer vandaag 5 nieuwe franse/engelse/... woorden
- koop een leuk cadeautje voor jezelf op de (rommel)markt
- zoek een leuke schaduwvlek en teken de omtrek met een krijtje over






















Iemand nood aan bepaalde steden-opdrachten? Ik werk het graag voor je uit in een printable.

liefde in potjes

Op de planning stond een blogje over wat voor een geweldig fantastisch idee dat wel niet was, zo'n verjaardagsfeest voor een 6 jaar en 6 maanden oud Mijnheertje. Zes maanden geleden zaten mijn hoofd en mijn agenda te vol voor een verjaardagsfeest en verkocht ik vol vuur het nieuwe concept we-vieren-het-gewoon-een-half-jaar-later.
Nooit had ik kunnen vermoeden dat er nu nog minder plaats zou zijn in mijn hoofd. Een uur voor we een bende jongetjes op school moeten afhalen op vrijdagmiddag loopt er slecht nieuws binnen. Gelukkig zijn de pannenkoeken al gebakken en de weergoden ons welgezind. De stoomoven doet gedwee haar opwarmwerk en de tuin ontvangt het uitgelaten jong geweld met open armen. Manlief en ik doen ons hart voor even op slot en drentelen er tussendoor.



Op woensdag is mijn hart al lang niet meer versleuteld en bereikt het gerommel in mijn hoofd een hoogtepunt. 's Ochtends leg ik in de supermarkt een pak geleisuiker in mijn kar. 's Middags rijd ik voor het eerst dit seizoen naar de aardbeienautomaat. 's Avonds, als ons huis stil is geworden, roer ik al mijn onrust met een flinke dosis liefde door een ketel aardbeienconfituur. Alles wat ik wil zeggen, zit in die potten confituur...

Het Geluidshuis stelt voor: De Naaifabriek

Helaa, er is (voorlopig) geen nieuw luisterverhaal op komst, maar dankzij Het Geluidshuis werkte ik tijdens de Paasvakantie wel een stapel half-fabrikaten weg. Het zit namelijk zo: aan het begin van de vakantie maakten de zonen en ik een afspraak. Elke ochtend, na het opruimen van de ontbijttafel zou ik een Heerlijk Hoorspel naar keuze laten afspelen. Zij zouden zich ondertussen in stilte bezig houden en ik mocht voor de duur van het luisterverhaal ongestoord naaien.
Er zijn inmiddels al twaalf luisterverhalen en die duren telkens ruim een uur. Met dit rantsoen kon ik leven. Er rolden bijgevolg de afgelopen twee weken achtereenvolgens een hemd, een kniebroek, twee t-shirts en een sjaal van de band in mijn Naaifabriek.



Het hemd en de kniebroek vormden in mijn hoofd oorspronkelijk een onafscheidelijk duo, maar door omstandigheden gingen ze elk hun weg. Het hemd ging voor onbepaalde duur op reis naar de kleerkast van het oudste Mijnheertje en de broek verhuisde linea recta naar de kleerkast van het kleinste Mijnheertje. Ik denk echter dat ze snel weer verenigd zullen zijn.
De Thor T-shirts zijn gelukkig nog wat ruim voor het grootste Mijnheertje en zullen makkelijk overzomeren. Voor één keer ben ik dus ruim op tijd klaar met de aanleggen van de wintervoorraad en dat al in april.
De sjaal maakte ik uit een afgekeurd dekbed. Afgekeurd na levering omwille van het feit dat de stof veel te licht om verder dienst te doen als een dekbed. De risico's van online bestellingen, nietwaar. Maar een afgekeurd dekbed is gewoon een lap stof in de ogen van elke naaister. Dus heb ik nu een zomerse sjaal voor mezelf, ik ben tenslotte een wolkenmeter.

roze

Dat is toch altijd de mop van de week, wanneer je je rijbewijs moet bovenhalen. Die foto van jezelf als jonkie is na een paar jaar werkelijk om te gillen. Gelukkig stopte ik mijn rijbewijs ooit eens in het zijvakje van een weinig gebruikte handtas en vergat dat het daar zat, dus moest ik een nieuwe halen.

Maar zo'n rijbewijs oude stijl is ook verschrikkelijk onhandig, want het past in geen enkele portefeuille. Bovendien probeer ik zo weinig mogelijk mee te slepen en gebruik ik het hoesje van mijn telefoon ook als portefeuille. In één beweging heb ik dan mijn ID-kaart en een bankkaart mee. Maar deze week besefte ik dat ik eigenlijk nooit mijn rijbewijs mee heb. Nu rijd ik gelukkig meestal met de fiets en ben ik in mijn circa 25-jarige rijcarrière nog maar één keer gecontroleerd bij een routinecontrole. Maar toch...

Ze bestaan, de rijbewijzen op bankkaart-formaat, maar ik was nog steeds niet aan de beurt gekomen voor een wissel. Gewapend met mijn ID-kaart en mijn bankpas  - meer heb je er niet voor nodig en die zitten toevallig wel altijd in mijn telefoonhoesje - stapte ik een poosje geleden spontaan naar het lokale dienstencentrum om zo'n nieuwe kaart aan te vragen. Die nieuwe kaarten moet je trouwens om de tien jaar vervangen, dus nooit meer gêne bij het bovenhalen van je rijbewijs, want altijd up-to-date. Binnenkort ben ik dus weer volledig in orde met mijn papieren als ik nog eens achter het stuur kruip.

De koala en de Power Ranger

Onze mooiste foto's verschijnen als screensaver op ons televisiescherm. Zodoende zien de Mijnheertjes af en toe hun eigen kleine zelf passeren.
Met Pasen in zicht herinnerde het jongste Mijnheertje zich plots een knutselwerkje van een paar jaar geleden. Vakantie betekende tijd om nog eens zoiets te maken. Super simpel: men neme een ballon, blaast die op en beplakt die met krantenpapier. Een heerlijk smossig werkje dat - gezien het mooie weer vorige week - gelukkig buiten kon uitgevoerd worden teneinde te vermijden dat ook mijn eettafel en de stoelen in papier maché kunstwerken zouden worden omgetoverd.



Waar de ballon bij de vorige editie nog gewoon in twee werd gesneden, lagen de ambities deze keer een klein beetje hoger. Inspiratie zoekend op Pinterest hadden we namelijk diertjes zien passeren. Om de een of andere onverklaarbare reden ontwikkelde zoonlief een voorliefde voor koala's, dus een koala zou het worden. Nu heeft hij een paasmandje om eieren in te verzamelen zondag.



En de overgebleven helft bleek zich perfect te lenen voor een Power Ranger masker.

vergeten kleren

Eerlijk: ik heb weinig kleren. Niet super weinig, maar ik heb een redelijk beperkte kleerkast die allerminst uitpuilt. Bij het botten van de bomen kriebelde het echter om mijn kleerkast eens grondig onder handen te nemen en nog meer in te krimpen.

Alles ging er uit en alleen wat ik als lentefähig beschouwde hing ik op de roede: rokken, broeken, t-shirts, truien,... Het viel op dat ik vooral okergele, grijze en lichtroze kledingstukken had. Dus doorzocht ik de overgebleven kleren om te kijken of er in die tinten nog kledingstukken waren die in de lente-selectie mochten.
Vergeten kleren, dat zijn die kleren waarvan elke opruimgoeroe dicteert dat je ze meteen weg moet doen. 'De kleren die je het voorbije jaar niet hebt aangehad' is het daarbij horende criterium. Die kleren van 'misschien' en 'ooit' en 'als'. Zo vond tussen mijn 'vergeten kleren' een rok met een groot okergeel bloemmotief. De rok maakte deel uit van een ensemble dat ik ooit voor een trouwfeest droeg en sindsdien in de afdeling feestkledij was beland voor 'als ik ooit misschien nog eens naar een feest moet'. Maar door de rok los te weken van het bijhorende bloesje, het vestje, de handtas en de schoenen, zag hij er plots helemaal anders uit en kon hij gedegradeerd worden tot werkkledij.
Ziezo, mijn hoogstpersoonlijke spring capsule wardrobe hing in de rekken, zonder een cent te spenderen. Door zo'n beetje met mijn kleren heen en weer te sjouwen, had ik toch een beetje het gevoel alsof ik net gaan shoppen was.

De rest van de kleren werd in drie hopen verdeeld, min of meer overeenkomstig de overige seizoenen. Ze verdwenen uit het zicht in de laden van mijn kleerkast. Zo kan ik ze een beetje vergeten... Bij het sluiten der kleerkastdeuren besloot ik ferm dat hiermee ook officieel het buy nothing new jaar was gestart.



P.S. Voor wie ook een minimale garderobe wil beginnen: lees eerst het internet tot je niet meer weet waar je hoofd staat en lees vervolgens dit.

vergeten groenten

Het concept 'vergeten groenten' mag gerust eens bijgesteld worden, vind ik. De boeken met recepten voor pastinaken, aardperen, koolrabi of snijbiet nemen in de bibliotheek tegenwoordig makkelijk de helft van de afdeling kookboeken voor hun rekening. We zouden bijna vergeten dat er nog zoiets bestaat als een tomaat, wortel of courgette. Neen, vergeten groenten, dat zijn bij mij die groenten die te lang in koelkast blijven liggen en er lichtjes onappetijtelijk uitzien. Hier en daar vind je gelukkig een lekker receptje voor dergelijke vernukkelde exemplaren. Maar wat te doen met een stel vergeten aardappelen die vol enthousiasme naar de lente hunkeren en beginnen uit te lopen?



Simpel: die leg je zorgzaam in een bakje - een eierdoosje in dit geval - en laat je nog een poosje op een koele en donkere plaats aan hun lot over.

Op een van de eerste fijne lentedagen verplaats je de aardappelen naar een bloempot op een bedje van aarde en dek je ze lichtjes toe. Op zonnige dagen mogen ze naar buiten (uit de felle zon) en 's avonds of als het regent roep je ze weer binnen. Hierbij is soms enige hulp nodig.



Eenmaal ze hun kopjes boven de aarde steken, verhuis je ze naar een fijn 'nest', gevlochten van het snoeihout van de knoteiken.



En binnen een paar maanden haal je zo hopelijk weer een lading goudklompjes uit de grond.

bloemen houden van vazen

...en vazen houden van mensen.
(Op orde, 18 mei 2016)

Ja, ik lees al eens een boek zoals Het Geluk Project. Net zoals je mij ook wel eens kan betrappen al bladerend door de Flow of surfend op moedersminimalisme.nl. Overal pik ik wel iets op dat mijn leven weer een tikkeltje eenvoudiger kan maken. Uit Het Geluk Project leerde ik om verzamelingen aan te leggen om zo de koopdrang te beperken. Dat klinkt misschien bij een eerste lezing wat contradictorisch, maar dat is het niet. Zo besliste ik dat ik enkel nog witte vaasjes wilde. Dat zorgde er voor dat ik alle andere kleuren braaf in het winkelrek liet staan. En op een dag voel je zelf ook wel dat je genoeg mooie witte vaasjes hebt, geloof me.



De kleine vaasjes vind ik super handig, want 's zomers pluk ik al eens wat bloemen in de tuin. Een groot boeket samenstellen is meestal geen optie en dan doen die kleine vaasjes bij elkaar met telkens een paar mooie takjes erin het prima. Elke bloem krijgt zo de volle aandacht in haar eigen vaasje, maar samen doen ze er nog een schepje bovenop. Ook handig om een half verwelkte bos uit te dunnen en toch nog wat langer te genieten van de bloemen die nog mooi zijn.

Een poosje geleden besloot ik om al mijn vazen - zelfgekochte en gekregen - bij elkaar te zetten en kritisch te bekijken. Sommige zijn mooi, maar ontzettend onhandig. Dus zwierde ik er drie op de lokale weggeef-site en ze vonden in een mum van tijd een nieuwe thuis.



Af en toe, wanneer het huis weer eens volledig aan de kant is (neem dat met een korrel zout), tracteer ik mezelf op een bos bloemen van Bloomon. Bij de eerste bestelling kreeg ik een vaas cadeau. Maar uiteindelijk bleken de bossen mooier te staan in onze waterkan. Aanvankelijk hadden we af en toe dus geen kan meer tot onze beschikking. Bij het opruimen van de drinkglazen doken er echter twee mooie weck-flessen op die ondertussen prima dienst doen als waterkaraf.



En dan vergeet ik bijna nog mijn plukselvaasjes. Perfect voor wat de kinderen vol liefde maar met veel te korte steeltjes plukken in de tuin. Vandaag waren dat vergeet-mij-nietjes en pinksterbloemen.

kind

De laatste tijd worstel ik soms met mijn oudste Mijnheertje, maar hij worstelt nog meer met zichzelf. Toen ik onlangs het gedicht Kind tegenkwam bij Lentezoet was het alsof ik het zelf had geschreven: zo herkenbaar.
Ik wou het hem ook laten lezen en zocht naar een geschikt moment. Vrijdag, aan de vooravond van een beloftevolle vakantie stopte ik het hem toe. Ik zag hoe hij las, mijn pientere zoon. Pienter genoeg om de tekst te doorgronden, te begrijpen dat hij in een spiegel keek. Zo pienter zelfs, dat hij er tranen van in zijn ogen kreeg. Net zoals ik, toen ik het voor de eerste keer las. We zeiden niets, maar begrepen elkaar met de woorden van iemand anders.

experimenteren

Toen we ruim elf jaar geleden ons lapje aardbol claimden bleek de zandgrond uitermate geschikt voor het spontaan ontspruiten van eikels. Nog steeds duiken hier en daar mini-eikenboompjes op, maar die worden tegenwoordig tijdig weggehaald.
Uit de opgeschoten boompjes van toen, selecteerden we de mooiste loten en plantten deze langs de perceelgrens naast een meidoornhaag. De haag is ondoordringbaar geworden en de ranke loten krijgen stilaan het postuur van een echte boom. Tijd om het plan van elf jaar geleden uit te voeren. Toen kwam ik namelijk toevallig het fenomeen knoteiken op het spoor. Dat leek ons ideaal om die vele eiken letterlijk onder de knoet te houden en ons ondertussen regelmatig te voorzien van snoeihout.

Vandaag zette ik de zaag in de zes eiken die bedoeld waren om knoteiken te worden. De top ging er uit. De kleinere takken aan de voet van de kroon blijven staan om in de lente de sapstroom weer op gang te trekken. Volgende winter kan daar 80% van weggesnoeid worden om nieuwe loten in de knot te doen ontstaan.
Het levert voorlopig een wat vreemd zicht op, maar gelukkig ook een mooie voorraad snoeihout dat in de lente gebruikt kan worden voor moestuinklusjes allerhande. Ik zie de erwtjes al klimmen langs hun eikenhouten steunen...

Een dikke maand geleden startte ik een ander experiment, namelijk dat van tuinbonen zaaien in de herfst. En ja hoor, ze steken vol overtuiging hun kopjes boven de grond en gaven geen kik bij de eerste vorst.

#dag40 : kleine verwennerijen

En daar gaan we weer.
Na veertig dagen gewekt worden door de zon op ons gezicht, rollen we uit bed om 6u in de ochtend. In augustus is zelfs de zon nog niet goed wakker op dat uur. Ik vul weer vlijtig brooddozen en drinkflessen. Vervolgens trap ik samen met de jongens de dag in gang.

Bij elke nieuwe start, of het nu Nieuwjaar, 1 september of de eerste werkdag is, probeer ik met kleine dingen die start te vieren. Soms is dat een nieuwe tas voor mezelf of een nieuw schriftje, maar deze keer startte ik met (de traditie van ?) broodbriefjes in de broodtrommels van de jongens.

In een ver en vaag verleden, maakte ik wel eens zoete briefjes bij de lunch van mijn wederhelft. Toen die niet langer huisgemaakte lunches meenam naar het werk, stierf dit initiatief een stille dood. Nu dus een leuke, aanmoedigende of vooruitblikkende boodschap voor de jongens. De jongste kan weliswaar nog niet lezen, maar daar komt binnenkort hopelijk snel verandering in.

Voor mezelf bestond de kleine verwennerij uit het aantrekken van een paar nieuwe schoenen, onlangs gekregen van een schoolmama omdat ze niet meer pasten. Mij gaven ze de laatste restjes vakantiegevoel mee naar het werk.

#dag 3: het leven kan zoveel mooier zijn...

...met propere ruiten.
(Yevgueni)

De zomer kwakkelt een eind weg.
De oudste nestelt zich in de zetel en in zijn strip.
De jongste worstelt tegen de verveling.
En ik wil een half uurtje achter de naaimachine kruipen. Dus ik vul een emmer met zeepsop en duw hem een spons in de handen.
Manlief heeft er ook wel zin in.

En eindelijk snap ik het belang van propere ruiten.

#dag2: le blanc prend des couleurs

Op dag 2 hadden we een verjaardag in te halen. De jarige mocht de taart kiezen. Na een kleine hint van mijnentwege kwam pavlova als winnaar uit de bus. Het is sinds kort mijn favoriete feesttaart: indrukwekkend en poepsimpel om te maken. Het is een perfecte combinatie van krokante zoete merengue, zachte volle slagroom en zurig rood fruit.

De tafel dekte ik zorgvuldig in vijftig tinten wit zodat de koningin onder de taarten voluit kon schitteren. Een echte feesttaart, die pavlova, want kaarsjes worden helemaal overbodig.

Pavlova, dat was toch een beroemde ballerina? Nadat we de taart helemaal opgesmikkeld hadden, keken we dan ook samen nog gezellig naar een aflevering van Dance Academy. Nooit gedacht dat ik met twee zonen in huis nog naar een ballet-serie zou kunnen kijken.

#dag1: woonkamer in zomermodus

Behoudsgezind.
Volgens het woordenboek wordt behoudsgezind gebruikt om mensen aan te duiden die in hun woorden en daden streven naar het behouden van de dingen zoals ze zijn.
Dat is misschien niet meteen het adjectief dat je op mijn hoofd zou plakken, maar het is wel zo. Ik kan absoluut niet tegen verandering.
Als er weer eens veranderingen op til zijn en ik daar nukkig over doe, wordt altijd dezelfde anekdote bovengehaald. Hoe ik er als kind echt niet mee kon leven als mijn zus - waarmee ik de kamer deelde - besloot om onze bedden te verschuiven. Waarom moest dat toch steeds weer anders?

Voor ik er erg in had gaf ik gisteren tijdens het poetsuurtje echter een duwtje aan de tv-kast en versleurde de zetel. Een oefening in verandering.


En alle huisgenoten waren enthousiast over de metamorfose.

Hoe gaat het nog met de kindjes?

Het toeval wil dat ik gisteren een aantal ex-collega's terug zag.
- En hoe gaat het nog met de kindjes?

Ik slikte even bij het woord kindjes. Drie jaar geleden zegde ik met een krop in de keel een mooie vaste baan vaarwel. Toen had ik nog een peuter en een 4-jarige kleuter onder mijn vleugels.
Deze middag rondde ik mijn allerlaatste oudercontact als kleuterouder af. De jongste dendert met een sneltreinvaart richting eerste leerjaar. Toen ik om halfvijf mijn collega uitlegde waarom ik op tijd moest vertrekken vandaag, werd ik er zowaar een beetje emotioneel van. Het is een huizenhoog cliché, maar de kleutertijd van de jongste is voorbij gevlogen. Alweer een tijdperk dat ik stilaan moet afsluiten.

Het lijkt alsof ik gisteren nog mijn baan opzegde en de jongste voor het eerst naar de kleuterklas huppelde op een mooie septemberochtend...

luxeverzuim

In mijn tijd bestond dat al: luxeverzuim. Steevast vertrokken ze al de laatste schooldag voor de vakantie naar een winterse bestemming. Steevast kwamen ze terug met van die panda-ogen: bleke vlekken in een voor de rest zongebruind gelaat. Soms kwamen ze terug op krukken.


E. deed dat ook. Die vertrok soms wel een week eerder. Ik hield dan mooi de notities bij van de gemiste lessen. Als bedanking kreeg ik telkens een mooie tuinagenda of een opschrijfboekje. E. wist dat ik daar zot van was, van opschrijfboekjes en tuinagenda's. In de tuinagenda's noteerde ik netjes en precies wat ik had gezaaid of gepland in mijn stukje van de ouderlijke tuin. De agenda's zijn ondertussen allemaal verdwenen op de weg van mijn leven. Maar zo'n notitieboekje heeft het wel overleefd. Waarschijnlijk omdat ik - gezegend met een schoolagenda - toen niet meteen het nut inzag van blaadjes met weekplanningen. Een kleine 20 jaar later hou ik geen notities meer bij voor klasgenoten, maar run ik een huishouden. Een huishouden met een wekelijks groentepakket en sinds kort hoort dat ook een weekmenu bij. En laten nu net die kleine notitieblaadjes bijzonder goed van pas komen om mijn weekmenu neer te pennen. Het formaat is precies goed om met een magneetje aan de dampkap te bevestigen. Elke dag een snelle blik en nooit meer piekeren over wat er die dag op tafel moet komen.

Dankjewel E.
 

een minnaar in de koelbox

Gemiddeld twee keer per week heb ik vlinders in mijn buik.
Ik ben verliefd.

Ik neem de tijd om mijn geliefde te verzorgen. Koester hem. Voed hem met kleine beetjes meel en water en leg hem te slapen in de koelkast. Als ik hem nodig heb, wek ik hem in de warme keuken. Ik kneed met mijn handen zijn zachte structuur en terwijl hij langzaam groeit wacht ik geduldig af. Tot slot schuif ik hem in een voorverwarmde oven in zijn eigen kom en dek hem toe met een deksel. Als ik een half uur later dat deksel op mag tillen maakt mijn hart telkens weer een sprongetje. Zo mooi, zo bruin, zo warm. Ik ruik er aan, zou er in willen bijten, hem stukjes scheuren en verslinden.



Soms sta ik speciaal vroeg op voor mijn geliefde als hij meemoet naar de schoonouders of kruip ik pas laat in bed omdat hij 's avonds nog moet werken. En nu al maak ik me zorgen over wat er met hem moet gebeuren als ik deze zomer op vakantie ben. Ik kan geen week zonder hem en hij zeker niet zonder mij. Misschien kan hij wel stiekem mee in de koelbox.

een beetje minder geluk

Ons kleinste Mijnheertje is zwaar fan van kookprogramma's. Topfavoriet is Dagelijkse Kost en Jeroen Meus heeft hij omgedoopt tot 'de Monsieur',  een bijnaam om trots op te zijn.
Als er weer eens in een recordtempo avondeten op tafel moet staan en ik liever geen pottenkijkers in de keuken heb, druipt Mijnheerje T altijd beteuterd af. Manlief ziet deze groeiende interesse voor het koken met lede ogen aan. Als hij maar geen kok wordt...

In Dagelijkse Kost staan er regelmatig mensen schaamteloos naar binnen te gapen. Dat was ons kleinste Mijnheertje niet ontgaan. Dus besloten we om deze vakantie de tocht naar Leuven aan te vatten om op z'n minst die keuken eens te gaan bekijken, met of zonder Jeroen erin.
Nu was een treinrit van ruim een uur mij net iets te ver om gewoon naar een mogelijk lege keuken te gaan kijken. Dus ontplooide er zich een Leuven-plan.

Ik vulde het programma aan met een bezoekje aan The Grasshopper. Zo kon ik meteen twee verjaardagskadootjes van mijn lijstje afvinken. Oorspronkelijk zouden we 's middags een worstenbroodje eten bij Würst. Mijnheer O besloot echter een week of twee geleden om geen vlees meer te eten (na het zien van een aflevering van Dagelijkse Kost trouwens, maar dat is een ander verhaal). Mijnheertje T sloot zich de avond voor ons uitstapje aan bij dit standpunt. Het worstenbroodjes-plan werd afgevoerd. Hij at de volgende middag wel zonder scrupules smakelijk een broodje met ham.

De namiddag vulden we met een onschuldig doch geestverruimend bezoek aan Museum M. Zelf was ik tot mijn scha en schande nog nooit verder geraakt dan de inkomhal. Met een speurboekje dwaalden de jongens en ik samen een dik uur door de vaste opstelling. Een echte aanrader dat boekje: bij elke opdracht zette ik de jongens op weg en terwijl ze hun zoektocht afwerkten kreeg ik de tijd om rond te kijken. Zij leerden heel wat bij en ik friste nog eens mijn kunstkennis op.



We gingen tot twee maal toe piepen in de keuken, maar - zoals af te leiden uit de snoet van Mijnheertje T - geen 'Monsieur' te bespeuren. Soms hebben we ook een beetje minder geluk...

klein geluk: een neger

Zaterdagochtend. Mijn zoon en ik liggen samen nog te snoezen in het grote bed. Het is lang geleden. We knuffelen en we babbelen.

- Mama, wat is een neger?

Het begint meteen de flitsen en te knetteren in mijn hoofd. Die strips van Kuifje zijn toch niet zo opvoedkundig. Spontaan begin ik aan een discours over de politieke correctheid van dat woord. Hij knikt begrijpend en zegt dan:

- Maar hoe noem je dan iemand die negen is?